اين رسم روزگاراست
یک روز سوارخ کوچکی در یک پیل ظاهر شد
شخصی نشست و چند ساعت به جدال پروانه برای
خارج شده از سوراخ کوچک ایجاد شده در پیله نگاه کرد
سپس فعالیت پروانه متوقف شد و بنظر رسید تمام تلاش
خودرا انجام داده و نمی تواند ادامه دهد
آن شخص تصمیم گرفت به پروانه کمک کند و با قیچی پیله
را باز کرد
پروانه به راحتی از پیله خارج شد اما بدنش ضعیف و بالهایش چروک بود
آن شخص باز هم به تماشای پروانه ادامه داد وچون انتظار داشت که
بالهای پروانه باز،گسترده و محكم شوند واز بدن پروانه محافظت كنند،
!هيچ اتفاقي نيفتاد
در واقع پروانه بقيه عمرش خزيد و مشغول بود وهرگز نتوانست پرواز كند.
چيزي كه آن شخص با همه مهربانيش نميدانست اين بودكه
محدوديت پيله و تلاش لازم براي خروج از سوراخ آن ، راهي بود
كه خدا براي ترشح مايعاتي از بدن پروانه به بالهايش
قرارداده بود تا پروانه بعد از خروج از پيله بتواند پرواز كند
نكتــــــــــــــــــــــــه در اينجاست
گاهي اوقات تلاش تنها چيز نيست كه در زندگي نيازداريم
اگر خداوند اجازه مي دادكه بدون هيچ مشكلي زندگي كنيم
فلج ميشديم ، با اندازه كافي قوي نبوديم و هرگز نميتوانستيم
پــــــــــرواز كنيــــم.
من قدرت خواستم و خدا مشكلي در سر راهم قرار دادتا قوي شوم
من ناداني خواستم و خدا به من مسايلي داد تا حل كنم
من سعادت وترقي خواستم و خدا به من قدرت تفكر و قوت
ماهيچه دادتا كار كنم
من جرات خواستم و خدا موانعي سر راهم قرار داد تا بر آنها غلبه كنم
من عشق خواستم و خدا افرادي به من نشان دادكه نيازمند كمك بودند
من محبت خواستم و خدا به من فرصتهاي براي محبت داد
من به هر چي كه خواستم نرسيدم
امابه هر چي كه نيــــــــاز داشـــتم يافـتـــــــــــم
بدون ترس زندگي كن ، با همه مشكلات مبارزه كن و
بدان كه ميتواني برتمام آنها غلبه كني

گاه انسان باید در سختی باشد تا به دیگری دست یاری دهد.

گاه انسان باید با بخت بد روبرو شود تا هدفش را بهتر بشناسد.

گاه به طوفان نیاز است تا او قدر آرامش بداند.

گاه باید به او آسیب رسد تا با احساس تر شود.

گاه باید در شک و تردید باشد تا به دیگری اطمینان کند.

گاه باید در گوشه ای تنها بماند تا واقعیت وجود خود را بشناسد.

گاه باید از شیفتگی رها شود تا به آگاهی برسد.

گاه باید در اوج شور و احساس باشد تا به قلب او راه یافت...

توی یه موزه ی معروف که با سنگ های مرمر کف پوش شده بود, مجسمه بسیار زیبای مرمرینی به نمایش گذاشته شده بودند که مردم از راه های دورو نزدیک واسه دیدنش به اونجا می اومدن.
و کسی نبود که اونو ببینه و لب به تحسین باز نکنه
یه شب سنگ مرمری که کف پوش اون سالن بود؛ با مجسمه؛ شروع به حرف زدن کرد و گفت
"این؛ منصفانه نیست
چرا همه پا روی من می ذارن تا تورو تحسین کنن؟!
مگه یادت نیست؟
ما هر دومون توی یه معدن بودیم,مگه نه؟
این عادلانه نیست
من خیلی شاکیم
مجسمه لبخندی زد و آروم گفت
"یادته روزی که مجسمه ساز خواست روت کار کنه, چقدر سرسختی و مقاومت کردی؟
سنگ پاسخ داد
"آره ؛آخه ابزارش به من آسیب میرسوند
آخه گمون کردم می خواد آزارم بده
آخه تحمل اون همه دردو رنج رو نداشتم
و مجسمه با همون آرامش و لبخند ملیح ادامه داد که
"ولی من فکر کردم که به طور حتم می خواد ازم چیز بی نظیری بسازه
به طور حتم بناست به یه شاهکار تبدیل بشم
به طور حتم در پی این رنج ؛گنجی هست
پس بهش گفتم
"هرچی میخوای ضربه بزن ؛بتراش و صیقل بده
و درد کارهاش و لطمه هائی رو که ابزارش به من می زدن رو به جون خریدم.
و هر چی بیشتر می شدن؛بیشتر تاب می آوردم تا زیباتر بشم
پس امروز نمی تونی دیگران رو سرزنش کنی که چرا روی تو پا میذارن و بی توجه عبور می کنن
آره عزیز دلم!رنج و سختی ها هدایای خالق مهربون هستیه به من و تو
و یادمون باشه قراره اون قدر خوشگل بشیم که خودمون هم نمی تونیم از الان باور و تصور کنیم
پس بیا ازین به بعد به هر مسئله و مشکلی سلام کنیم و بگیم:"خوش اومدی
و از خودمون بپرسیم
"این بار اون لطیف بزرگ چه موهبت و هدیه ای برامون فرستاده؟